„Niewiele jest w życiu chwil
przyjemniejszych niż
ta poświęcona
rytuałowi zwanemu popołudniową herbatą”.
Smith-McDowell House
– ten zabytkowy dom z cegły, wzniesiony w 1840 roku, jest najstarszym zachowanym domem w Asheville.
Obecnie mieści się w nim wystawa poświęcona historii herbaty, a wiele prezentowanych na niej eksponatów pochodzi ze zbiorów samego domu Smith-McDowell.
Sypialnia z lat 50. XIX w. - Zwyczaj picia popołudniowej herbary powstał za sprawą Anny Russell, siódmej księżnej Bedford.
W XIX wieku w angielskich wyższych sferach przyjęte było spożywanie kolacji dość późno, powiedzmy między godziną 20:00 a 21:00. Nic zatem dziwnego, że późnym popołudniem można było poczuć głód.
Mniej więcej w 1840 roku Anna Russell, siódma księżna Bedford, skarżąc się na uczucie osłabienia i ssania w żołądku, poprosiła o przyniesienie do jej prywatnych komnat lekkiego posiłku oraz dzbanka herbaty (zazwyczaj odmiany Darjeeling), by zaspokoić popołudniowy głód. Na ten lekki posiłek składały się prawdopodobnie chleb, masło oraz – być może – herbatniki.
Pomysł ten okazał się tak udany, że wkrótce stal się codziennym zwyczajem, a księżna postanowiła zapraszać przyjaciół do swoich prywatnych komnat na popołudniową herbatę. Tak powstało nowe wydarzenie towarzyskie, dające zaproszonym gościom okazję do spotkań z przyjaciółmi, wymiany najnowszych wieści, omawiania bieżących wydarzeń itp. The History of Afternoon Tea
Parlor z lat 60. XIX wieku – to pomieszczenie przeznaczone było do przyjmowania gości; dziś to jest salon lub pokój rodzinny.
W tym salonie znajduje się informacja o angielskim artyście, Josiah Wedgwood, który przez prawie 100 lat tworzył wspaniałą ceramikę, kamionkę i porcelanę.
Jego projekt, ten niebiesko-biały wzór Jasper, cieszył się dużą popularnością.
W 1768 roku Josiah Wedgwood zakupił pięć do sześciu ton gliny Cherokee (szlachetnej białej gliny) z osady Indian Ayoree w górach Karoliny Północnej (obecnie hrabstwo Macon). Glina ta stała się podstawą nowo produkowanej przez Wedgwooda porcelany biskwitowej. Zapasy te wystarczały na 15 lat.
(Josiah Wedgwood był dziadkiem Karola Darwina)
Wiktoriański serwis do herbaty ze srebra sterling na wózku do podawania herbaty.
Zestaw ten, obejmujący tacę, dzbanek do mleka, cukiernicę oraz szczypce do cukru, został wykonany w Anglii w 1844 roku przez firmę James Dixon & Son z Sheffield.
Sypialnia z lat 70. XIX wieku – pomieszczenie to przedstawia historię Herbatki w Edenton (Edenton Tea Party). W październiku 1774 roku Penelope Baker zebrała w Edenton w Karolinie Północnej 51 kobiet, które podpisały rezolucję popierającą bojkot brytyjskiej herbaty i towarów. Uczyniły to, popijając napar z liści morwy, lawendy i innych lokalnych ziół.
Parlor / Salon z lat 80. XIX wieku – to właśnie w tym pomieszczeniu przedstawiono zasady etykiety związane z popołudniową herbatą.
Jak już wspomniałam, to Anne, księżna Bedford, uczyniła z picia herbaty między lunchem a późniejszą kolacją wydarzenie towarzyskie; w swojej sypialni przyjmowała gości, serwując lekkie kanapki, pieczywo i ciasta wraz z dzbankiem herbaty.
W latach 20. XX wieku zwyczaj ten stał się niezwykle modny, zajmując centralne miejsce w życiu towarzyskim Londynu i Nowego Jorku.
Jest kilka rodzajów spotkań przy herbacie:
High Tea – to pełny posiłek (odpowiednik kolacji) spożywany przez klasę robotniczą; termin ten pojawił się w okresie rewolucji przemysłowej.
Afternoon Tea – to bardziej formalne spotkanie późnym popołudniem, podczas którego serwuje się bułeczki typu scones oraz małe kanapki; w epoce edwardiańskiej podawano je na wielopoziomowych paterach.
Cream Tea – to spotkanie, podczas którego do herbaty i bułeczek scones podaje się dżem, masło cytrynowe (lemon curd) oraz gęstą śmietanę typu clotted cream; w Wielkiej Brytanii zwyczaj ten praktykowano o godzinie 11:00.
Zgodnie z zasadami etykiety afternoon tea, cukier oraz plasterek (a nie cząstkę) cytryny należy umieścić w filiżance przed nalaniem herbaty. Mleko dodaje się dopiero po nalaniu napoju. Nigdy nie należy łączyć mleka z cytryną w jednej filiżance. Odstawianie małego palca na bok nie jest mile widziane – uważa się to za zachowanie pretensjonalne.
Bułeczki typu scone należy przekroić poziomo na pół, a następnie posmarować cienką warstwą dżemu lub kremu owocowego (np. lemon curd) i nałożyć na wierzch gęstą śmietanę (clotted cream). Pijąc herbatę, należy patrzeć do wnętrza filiżanki, a nie ponad jej krawędzią.
Herbata dotarła do Europy i amerykańskich kolonii w połowie XVII wieku. W tamtym okresie pito ją z niewielkich porcelanowych czarek, które sprowadzano z Chin wraz z transportem samego herbaty liściastej. Filiżanki do herbaty były wówczas bardzo kosztowne, gdyż w Europie nie wytwarzano jeszcze porcelany.
Porcelanowe naczynia do herbaty importowała Kompania Wschodnioindyjska, a ich posiadanie stanowiło wyznacznik statusu w zamożnych domach Londynu i Bostonu.
Recepturę produkcji porcelany odkryto w Europie – w Niemczech – około 1708 roku. Wówczas to do filiżanek zaczęto dodawać uszka, co ułatwiło picie gorącego napoju. Wprowadzono również spodki; pełniły one istotną funkcję, chroniąc kosztowne, drewniane stoliki herbaciane przed śladami pozostawianymi przez wilgotne naczynia.
Słowa porcelana po raz pierwszy użył podróżnik Marco Polo. W Chinach porcelanę wytwarzano od blisko 2000 lat, a technologia jej produkcji była ściśle strzeżona. W Europie technikę wytwarzania porcelany odkryto w XVIII wieku.
Niemiecki alchemik Johann Friedrich Böttger, będąc jeńcem Augusta Mocnego (elektora Saksonii i króla Polski), pracował przy wyrobie złota. Nie wytworzył złota, ale odkrył proces produkcji porcelany w 1708 roku w Dreźnie. Produkcję porcelany rozpoczęto w drezdeńskich laboratoriach w 1709 roku i w tym samym roku August rozpoczął budowę królewska fabryka porcelany w Miśni.
Jadalnia z lat 90. XIX wieku – po lewej stronie, na małym stoliku, znajduje się porcelanowy serwis do herbaty z Miśni.
